خب دیشب کنسرت شجریان بود. امشب هم شب آخرشه. حیفم اومد چیزی ننویسم. چون پارسال هم که رفتم چیزی ننوشتم. کنسرت امسال تفاوتهایی با پارسال داشت. شجریان این بار به جای پسرش با دخترش روی صحنه اومد. گروه نوازندگانش هم، هم بیشتر و هم جوون تر از پارسال بودن. جایی خوندم که به احترام استاد شهناز، اسم این گروه رو شهناز گذاشتن. اما خاطره انگیز تر از همه چیز تصنیف مرغ سحر بود. مثل همیشه.. دیشب از ته دل آرزو می کردم که این آهنگ رو اجرا کنه چون پارسال آخر کنسرت آهنگ دیگه ای رو اجرا کرده بود. وقتی شروع به خوندن کرد سالن منفجر شد. تا حالا ندیده بودم موقع اجرای یک آهنگ سنتی کسی هورا بکشه ولی واقعا هیچ کس تو اون لحظه اختیاری از خودش نداشت! همه با شجریان زمزمه می کردن، فکر کنم دیشب خیلی ها گریه کردن. به هر حال این شب هم مثل همه شب های خوش دیگه تموم شد. جای خیلی از دوستان خالی بود. امیدوارم کنسرتهای فاخر اینچنینی هر چه بیشتر برگزار بشه، که این نوع کنسرتها لایق ایران و ایرانیه.

پی نوشت: تیتر رو از ایمان کش رفتم!