امروز بی دلیل یه احساس مزخرف رو وقتی که رو نیمکت حیاط دانشگاه نشسته بودم داشتم. روزها از آخرین باری که رو اون نیمکت نشسته بودم  می گذشت. دلیلش رو نمی دونستم ولی برام خیلی آشنا بود. قبلا یه بار تجربه اش کرده بودم. البته اون موقع دلیلش رو می دونستم...

  وقتی برگشتم خونه یه لحظه شک کردم. همین الان تاریخ چند تا چیز و چک کردم. حدسم درست بود... همون موقع هاس.. بیخود نبود که دیشب تا صبح خوابم نمی برد...

گاهی اوقات از بهار متنفر میشم...

پی نوشت: خوبه آدم گاهی اوقات راجع به چیزایی بنویسه که هیچ کس جز خودش معنی کاملشو نمی فهمه...

امروز که رفتیم آزمایشگاه الکترونیک۳ نزدیک به آخرای ساعت کلاس بود، من و هم گروهیم داشتیم آخرین تلاش های مفتضحانه(!) مان را می کردیم تا آزمایش را هر جور که شده تمام کنیم. در همین حال بودیم که حرف های مسئول آزمایشگاه (که اتفاقا خانم هم هست!)با یکی از پسرای تو گروهمون، برق از کله ام پروند! همکلاسیم داشت از آزمایش می نالید که مسئول آزمایشگاه با قیافه ای حق به جانب گفت:" تو گروه صبح دو تا گروه از دخترا این آزمایش رو انجام دادن، یعنی شما از دخترا هم کمترین؟؟؟"

که من بی اختیار گفتم"مگه دخترا چشونه؟؟؟" یه چند لحظه ای کلاس تو سکوت مسخره ای فرو رفت، بعد همه برگشتیم سر کارمون..

اینو یه بار قبلا گفتم ،باز هم میگم: تا زمانی که زن و مرد،     هردو     ،تو ذهنشون به این نتیجه نرسن که هیچ برتری ذاتی نسبت به هم ندارن ،اتفاقات تلخ جاری تکرار خواهند شد.

   قبلا هم گفتم زیاد اهل شعر نیستم. اما دلیلی نمی بینم که از خوندنش لذت نبرم. برای من به خصوص این لذت وقتی زیادتر میشه که یک بیت شعر رو در جایی ببینم که انتظارش رو ندارم. این بیت از شاملو رو قبلا ندیده بودم. اما دیروز که سیزده به در بود روی پوستری در ویلای یکی از دوستانمون نظرم رو به خودش جلب کرد. شاید خیلی هاتون شنیده باشین. اما واسه دل خودم هم که شده اینجا می زارمش..

"عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد..."

راستشو بخواین یه خورده فکرمو به خودش مشغول کرد!

فعلا